Dlaczego Pablo ma lęki?
Paleolityczny lęk w nowoczesnych czasach
Pablo obudził się przy delikatnym dźwięku alarmu, który wiercił mu w uchu. Z niepokojem sprawdził telefon komórkowy, pełen e-maili, pilnych wiadomości oraz powiadomień o płatnościach. Jego autonomiczny układ nerwowy, jak zwykle czujny, założył, że przed jaskinią stoi głodny niedźwiedź.
Nie tracąc czasu na śniadanie, powtarzał w myślach plan dnia pod prysznicem. Jego autonomiczny układ nerwowy, jak zwykle paranoiczny, doszedł do wniosku, że rywalizujący klan planuje ukraść mu ognisko.
Podczas ubierania się przeczytał wiadomości o inflacji, wojnach i katastrofach. Jego pierwotny mózg automatycznie uznał, że koniec świata jest blisko, a mamuty definitywnie wyginęły.
Na ulicy utknął w korku, otoczony krzykami i trąbieniem. Jego autonomiczny układ nerwowy trafnie uznał, że został osaczony w wąwozie przez wrogie plemię z bardzo ostrymi włóczniami.
W biurze irracjonalna kłótnia z kolegą tak go poruszyła, że jego system nerwowy uznał, iż Pablo właśnie toczy rytualny pojedynek o przywództwo w plemieniu.
Pilny telefon od szefa nie poprawił sytuacji: jego autonomiczny układ nerwowy już widział siebie wyrzuconego z grupy i porzuconego na środku tundry jako bezużytecznego osobnika.
Później, gdy musiał zdecydować, których pracowników zachować w zespole, jego ciało odebrało to jako wybór, kto zostanie porzucony hienom podczas migracji.
Domowa kłótnia o wydatki sprawiła, że jego układ nerwowy wpadł w stan najwyższego alarmu, uznając, że partnerka ostro walczy o ostatni kawałek suszonego mięsa schowanego na zimę.
Już w domu, przed telewizorem, wiadomości ponownie przekonały jego pierwotny mózg, że wrogie hordy czają się na wioskę, gotowe zniszczyć jego prowizoryczną chatę.
W końcu, kładąc się wyczerpany spać, nie mogąc zasnąć, usłyszał jeszcze jedno brzęczenie telefonu. Jego układ autonomiczny, zawsze „optymistyczny”, odebrał to jako cichy krok drapieżnika zbliżającego się do schronienia – finał perfekcyjnie spokojnego dnia w wygodnym, nowoczesnym życiu Pablo.