Sociale media hebben privacy tot een twijfelachtig gebied gemaakt, de identiteitsdefinitie versnellend, waarbij niet deelnemen uitsluiting uit de gedeelde wereld kan betekenen.
De belofte nooit meer te hoeven werken klinkt bevrijdend. Maar in een platformeconomie kan het ook betekenen: waarde blijven produceren zonder salaris, contract of erkenning als werknemer.
Wanneer moeten ouders hun kinderen een mobiele telefoon geven? Leeftijd is niet de enige factor. Mobiele telefoons zijn een toegangspoort tot sociaal leven, erbij horen en de aandachtseconomie. De echte vraag is wie deze stap betekenis geeft: volwassenen of de markt.
AI, de aandachtseconomie en hyperconnectiviteit kunnen een nieuw Verloren Land versnellen: een beschaving die informatie en cultuur produceert zonder de betekenis te herordenen. Van T. S. Eliot tot Mad Max en Fallout.
De aandachtseconomie en aanbevelingsalgoritmes verklaren waarom we denken dat technologie ons kent. Dit artikel onderzoekt de grens van dat idee: de onherleidbaarheid van menselijk gedrag en hoe digitale systemen onze huidige acties optimaliseren, in plaats van te voorspellen wie we zijn.
Aandacht is centraal in de digitale omgeving: algoritmen, sociale media en feeds organiseren een constante stroom waarin alles onmiddellijke inhoud wordt.
Dit artikel legt uit hoe aanbevelingsalgoritmes de perceptiedrempel verhogen, emotionele reacties verkorten en digitale overstimulatie omzetten in onverschilligheid.
Aanbevelingsalgoritmen bepalen de digitale ervaring. Ze filteren inhoud op basis van interacties, personaliseren informatie en veranderen de perceptie van een gemeenschappelijke ruimte, gericht op het repliceren van ieders persoonlijke versie.
Analyse van de impact van de mobiele telefoon op collectieve aandacht en cognitieve vermogens, vergeleken met de maatschappelijke effecten van lood in benzine.
Analyse van de invloed van AI, algoritmen en automatisering op het menselijke oordeel, verantwoordelijkheid en de overload aan keuzes in de moderne samenleving.
